Τοξικότητα Υλικών για Σφραγίσματα

Τοξικότητα Αμαλγάματος

Aπό τις αρχές της δεκαετίας του '80 άρχισε να αναπτύσσεται ένας έντονος προβληματισμός σχετικά με την επικινδυνότητα του αμαλγάματος και συγκεκριμένα του περιεχόμενου υδραργύρου. Ο υδράργυρος θεωρείται ως το πιο τοξικό μη ραδιενεργό στοιχείο. Ο προβληματισμός αυτός στηρίχτηκε και τροφοδοτήθηκε σε δύο βασικούς παράγοντες. Ο πρώτος από αυτούς ήταν η σωρεία των ερευνητικών εργασιών που αναφέρονταν στην εκπομπή ατμών υδραργύρου και την ανίχνευσή του στον ανθρώπινο οργανισμό και ο δεύτερος στη μόλυνση του περιβάλλοντος από τα απόβλητα του οδοντιατρικού αμαλγάματος.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο υδράργυρος είναι ένα επικίνδυνο στοιχείο για την υγεία των ανθρώπων και των ζώων όταν η έκθεση σ' αυτόν υπερβαίνει την επιτρεπόμενη ημερήσια ποσότητα που έχει καθοριστεί στα 20-40 μg (μικρογραμμάρια).

Μέχρι σήμερα η όποια προσπάθεια σύνδεσης των χαμηλών ποσοστών υδραργύρου, που ανιχνεύονται στα σωματικά υγρά και τους ιστούς, με διάφορες εκφυλιστικές καταστάσεις, κυρίως του κεντρικού νευρικού συστήματος (νόσος Alzheimer, νόσος του Parkinson, σκλήρυνση κατά πλάκας) είναι αστήρικτη και κάτι τέτοιο δεν έχει αποδειχθεί. Μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει καμία τεκμηριωμένη άποψη για την επιβλαβή δράση του υδράργυρου που περιέχεται στο αμάλγαμα.

Ο υδράργυρος που περιέχεται στο οδοντιατρικό αμάλγαμα δεν μπορεί να προκαλέσει δηλητηρίαση.

Εάν υπάρχουν μεταλλικά σφραγίσματα στο στόμα σας, το ποσό του υδραργύρου που μπορεί να απελευθερωθεί στο στόμα κατά τη μάσηση είναι εξαιρετικά μικρό και ουσιαστικά ακίνδυνο. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ο υδράργυρος μπορεί να εντοπιστεί στον αέρα, στις τροφές και στο νερό. Το ποσό του υδραργύρου στο οποίο εκτιθέμεθα από αυτές τις πηγές είναι μεγαλύτερο από ότι αν έχουμε εμφράξεις αμαλγάματος στο στόμα μας.

Το πρόβλημα όμως φαίνεται να εστιάζεται περισσότερο στην επίδραση του υδραργύρου του αμαλγάματος στο περιβάλλον. Τα αυξημένα ποσοστά υδραργύρου στον ατμοσφαιρικό αέρα ανακυκλώνονται στην τροφική αλυσίδα μέσω των φυτών και των λαχανικών, όπου ο υδράργυρος μετά τη μετατροπή του σε μεθυλ-υδράργυρο γίνεται λιποδιαλυτός και συσσωρεύεται στο λιπώδη ιστό.

Ο οδοντιατρικός υδράργυρος, μέσω του αποχετευτικού δικτύου, ασφαλώς και συμμετέχει στην επιβάρυνση του περιβάλλοντος. Η σωστή και απόλυτη παγίδευση των υπολειμμάτων του αμαλγάματος αποτελεί τη μόνη λύση για την προστασία του περιβάλλοντος, ακόμα και κατά τη διάρκεια μιας περιόδου απομάκρυνσης του υλικού αυτού από την οδοντιατρική.

Είναι γνωστό ότι ο υδράργυρος μπορεί να διασχίσει τον πλακούντα από τη μητέρα στο έμβρυο και μπορεί επίσης να ανιχνευθεί στο μητρικό γάλα αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία οποιασδήποτε σύνδεσης μεταξύ της χρήσης αμαλγαμάτων και των ατελειών ή ακόμα των ανωμαλιών στη γέννηση. Γενικά, είναι λογικό να ελαχιστοποιηθούν οι επεμβάσεις υγείας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η έκθεση του 1998 από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχετικά με την τοξικότητα αναφέρει ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να θεωρηθεί ότι η τοποθέτηση ή η αφαίρεση των εμφράξεων από αμάλγαμα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ήταν επιβλαβής. Η Επιτροπή της τοξικότητας συμφώνησε με την ομάδα εμπειρογνωμόνων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εντούτοις, ότι θα πρέπει να αποφεύγεται, όπου είναι δυνατόν, την τοποθέτηση ή την αφαίρεση των εμφράξεων από αμάλγαμα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Αυτό δεν αποτελεί απαγόρευση στη χρήση του οδοντιατρικού αμαλγάματος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Τα παιδιά που έχουν ανάγκη οδοντιατρικής θεραπείας αυτό μπορεί να γίνει επιτυχώς χρησιμοποιώντας τις ρητίνες και τις υαλοïονομερείς εμφρακτικές κονίες που είναι ακίνδυνες.

Περισσότερα: Mutter και συν. 2011, Journal of Occupational Medicine and Toxicology

Παραπομπές:

Τοξικότητα Σύνθετης Ρητίνης

Παρατηρήσεις που ξεκίνησαν το 1980 προκάλεσαν ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον σχετικά με το κατά πόσο συστατικά των συνθέτων ρητινών έχουν οιστρογονομιμιτικη δράση δηλαδή μπορούν να μιμηθούν δράσεις των οιστρογόνων. Η ελαφρά οιστρογονομιμιτικη δράση και τοξική δράση παραγόντων όπως η διφαινολη Α η οποία αποτελεί προϊόν απελευθέρωσης της ρητίνης μετά από ατελή πολυμερισμό.

Εντούτοις, παρατηρείται ότι η διφαινολη καθώς και άλλα συστατικά της ρητίνης απαιτούνται σε εξαιρετικά υψηλότερες συγκεντρώσεις για να επιδράσουν στο αναπαραγωγικό αλλά και σε άλλα συστήματα. Δεδομένου όμως ότι η ασφάλεια των ασθενών και ιδιαίτερα των παιδιών θα πρέπει να είναι η πρώτη μας προτεραιότητα θα πρέπει να διεξαχθει περαιτέρω ερεύνα.

Οι Χορηγοί μας